Impressie Turkije jaargang 02 editie 02

Impressie Turkije








In deze editie

Wol Architectuur Mimar Sinan De zon

Izmir Minerale modder en thermale bronnen


Deze editie van Impressie Turkije begint met een trieste mededeling: het is de zevende en tevens laatste editie. Toen ik ruim een jaar geleden begon met het magazine, heb ik mezelf een jaar gegeven om het rendabel te maken, dat wil zeggen, er een boterham mee te kunnen verdienen. Daar ben ik helaas onvoldoende in geslaagd.  En omdat ik toch ergens van moet leven, heb ik moeten besluiten mijn tijd en energie anders in te zetten.
Mijn speciale dank gaat uit naar Riks de Jong die mij vanaf het allereerste begin heeft gesteund. Zijn advertentie van reisbureau Travel XL heeft in elke editie gestaan. Je kunt bij hem terecht voor allerhande vakanties in Turkije - en uiteraard andere landen. En wist je dat dit vaak goedkoper is dan boeken via internet?

Deze laatste editie blijft nog tot half september online, evenals de andere pagina's van Impressie Turkije.

Het goede nieuws is dat deze editie weer zes mooie artikelen bevat. Zo hebben we een bijdrage van Fran Kusters over minerale modder en thermale bronnen. Diana Kemperman heeft veel interessante wetenswaardigheden over de zon uitgezocht en verwerkt tot een mooi artikel. Marc van Hecke heeft zich verdiept in de stad Izmir en Maria Jonker heeft het tweede artikel in de reeks 'textiel' over wol geschreven. De onderwerpen 'katoen' en 'linnen' die nog in de pen zaten, zullen daar helaas moeten blijven zitten... De artikelen over architectuur en over dé Turkse architect Mimar Sinan heb ikzelf geschreven.

Op deze editiepagina vind je een bijdrage van gastschrijver Renate Kniep. Zij vertelt over haar ervaringen bij de dierenopvang in Demirtaş bij Alanya en de problemen waar zij zich voor gesteld zien. Hopelijk kunnen de lezers van Impressie Turkije bijdragen aan een oplossing voor deze problemen.
Verder een bijdrage van Ruud Verstraaten over het boekenweekessay van Murat Isik en een overdenking van mijzelf over de intrigerende haat-liefdeverhouding van de Turken met Europa.
In deze laatste editie geen kennisquiz en ook geen verhaaltje over Nasreddin Hoca. 

Ik hoop dat ook deze laatste editie van Impressie Turkije  met veel plezier en interesse gelezen gaat worden. En neem vooral nog eens een kijkje op de homepage met een overzicht van alle eerder verschenen artikelen. Je kunt ze nog tot half september lezen!

Klaske Kassenberg
Hoofdredacteur Impressie Turkije​​​




En de winnaar is...

In de vorige editie van Impressie Turkije was met de kennisquiz een prachtige zijden sjaal te winnen. Er waren 19 inzendingen. De winnaar die hieruit is getrokken, is:

--- Bep ​v.d. ​Wielen ---

Van harte gefeliciteerd met de prijs! De door jou uitgezochte sjaal wordt zo spoedig mogelijk naar je toegestuurd.

Heb jij meegedaan, maar heb je de prijs niet gewonnen? Op de website van De zijdewinkel.vind je een groot aanbod aan zijde en wol, maar ook aan workshops en interessante informatie.







Dierenopvang Demirtaş

Ik woon sinds 2005 in Turkije. In verband met mijn man zijn werk (leraar) hebben we in verschillende plaatsen in Turkije gewoond, maar sinds zomer 2017 wonen we in Gazipaşa, een klein stadje zo’n 45 km van Alanya stad af.
Ik ben altijd al gek op paarden geweest en nadat we hier heen verhuisden ben ik op zoek gegaan naar een plek waar ik weer iets kon doen met deze passie. Via Facebook kwam ik in contact met een rescue in Demirtas, bij Alanya.
Toen ik een paar dagen later een bezoekje bracht aan de rescue, maakte ik kennis met Maria en een jonge vrouw die als vrijwilliger Maria hielp bij de paarden. Sinds die dag ben ik als vaste vrijwilliger begonnen met het helpen verzorgen van de paarden en ezels. De vrijwilliger die er destijds was, is vlak daarna helaas gestopt om persoonlijke redenen, dus sindsdien zijn Maria en ik de enige die er zijn voor de dieren en er is een hulp die de zwaardere taken op zich neemt.
Hoe vaker ik kwam, hoe meer ik inzag dat Maria absoluut hulp nodig heeft. Zowel financieel als in de zorg voor de dieren. Ik ben voor de paarden een aparte Facebookgroep begonnen en probeer mensen zoveel mogelijk op de hoogte te brengen en te houden. Ook heb ik een aantal keer geprobeerd om mensen te vinden die af en toe met wat honden willen wandelen, maar het leverde niet veel op. Ik probeer de rescue meer onder de aandacht te krijgen, maar dat is echt moeilijk.

Inmiddels hebben we zo’n 40 honden, 30 katten, 5 paarden en 3 ezels.
Onze laatste rescue ezel is Raza, een ezeltje dat in de bergen is gevonden met een gebroken been door een schotwond. Dankzij een veiling, opgericht in Nederland voor Raza, hebben we hem kunnen behandelen en een spalk kunnen geven en hopelijk zal hij voldoende genezen om een heerlijk leven te leiden. Dan hebben we Gustav de kangal, die rondliep met een gebroken been, en een volledig gebroken bek. En Biggy, ook een grote kangal die bij de rescue is gedumpt, volledig verlamd aan zijn achterkant, maar die nu dankzij operaties - die mogelijk waren door donaties - langzaam weer begint te lopen. Zo blijven de dieren binnenkomen.

De verwaarloosde Pamuk

De verwaarloosde Pamuk

Hond in de rescue
Pamuk nu

Pamuk nu

Kitten drinkt zelf uit fles
Paarden en ezel Raza

Onlangs kregen we te horen dat we het land dat we nu huren, moeten verlaten en een nieuwe plek moeten vinden. Na lang zoeken hadden we eindelijk een stuk grond gevonden. Zo’n 10.000 m2 en dus genoeg plek voor alle dieren en een paar weilanden voor de paarden.
Maar helaas waren we er daarmee nog niet, eerst moest het land klaar gemaakt worden en er moest iets worden gebouwd. We kregen prijsopgaven van 300.000 tot 400.000 lira. Iets wat onmogelijk te financieren was. Uiteindelijk hebben we iemand gevonden die alles zo goedkoop mogelijk zou doen. Zijn schatting was zo’n 100.000 lira wat uiteraard nog wel op kon lopen. Aangezien de prijzen hier met de dag schommelen, hebben materialen zoals ijzer elke dag weer een andere prijs.
Eerst vroegen we hulp op onze Facebookgroep door te laten zien en aan te geven wat er gaande was en wat er nodig was om de eerste stappen te zetten. Dankzij deze hulp hebben we het beton en bijna alle muren kunnen laten bouwen. Helaas kwam er een stop op en toen zijn we een fundraising begonnen. Met deze fundraising en donaties, hebben we zo’n €1900 ingezameld. Hiervan zijn de werkers betaald en hebben we materiaal kunnen kopen voor 1 rij hondenkennels. Helaas zijn we er nog lang niet.
Er zijn nog 2 rijen hondenkennels nodig, de paardenstallen moeten nog af, we hebben nog een speciale ziekenboeg voor honden die nog niet af is en de omheining voor de weides moet er nog komen. Ook zal er een kattenverblijf komen achter de paardenstallen.
Op dit moment zit er veel haast achter om alle dieren zo snel mogelijk te verhuizen. De eigenaar van de plek waar we nu zitten, blijft Maria bellen om aan te geven dat ze echt weg moet. Ik wil er niet eens aan denken wat er zal gebeuren als we echt weg moeten en we met alle dieren op straat staan terwijl de nieuwe plek nog niet af is. 

Ik wil dan ook bij dezen oproepen om te doneren via deze Facebookpagina.
Ook op de site Dierenhulp zonder grenzen heb je de mogelijkheid om te doneren.  

Renate Kniep







Boekenweekessay Mijn moeders strijd

Tijdens de boekenweek 2019 (22 – 30 maart) presenteerde de CPNB de schrijver Murat Isik als boekenweekessayist. Zijn essay ‘Mijn moeders strijd’ verscheen in de boekenweek.

Sinds het verschijnen van Isiks debuutroman ‘Verloren grond ‘ in 2012, wordt deze auteur steeds opnieuw gelauwerd om zijn literaire prestaties. Talloze eervolle nominaties en prestigieuze bekroningen vielen hem ten deel. Daarnaast wordt de opdracht om het boekenweekessay te mogen schrijven als zeer eervol ervaren.

Emancipatie
‘Mijn moeders strijd’ is een prachtig essay waarin de thema’s migratie, integratie en emancipatie op een positieve manier zijn uitgewerkt. De hoofdpersoon is Aynur, die in 1953 in een klein afgelegen en zeer conservatief dorp in de Zaza-regio in Oost-Turkije wordt geboren. Al op jonge leeftijd verzet ze zich tegen haar lotsbestemming om zich ondergeschikt te maken aan jongens en als jonge vrouw uitgehuwelijkt te gaan worden aan een ‘geschikte’ partij. Ze haalt zich de woede van haar familie op de hals door zich te ontworstelen aan de traditionele waarden en gebruiken van de Turkse cultuur. Wanneer Aynur meent zelf een liefdevolle echtgenoot gevonden te hebben, treedt ze in het huwelijk, maar helaas blijkt haar echtgenoot geen goede partij en wordt het een moeizaam huwelijk.

Migratie en integratie
In de jaren tachtig emigreert Aynur, na een kort verblijf in Duitsland, met haar gezin naar Nederland en betrekt een appartement in de Amsterdamse Bijlmer. Tegen de verwachtingen in en met een enorme strijdlust emancipeert ze tot een zelfstandige vrouw. In relatief korte tijd overwint ze problemen zoals het wonen in een verpauperde wijk, een tirannieke man als echtgenoot, een taalachterstand en geldzorgen. Uiteindelijk slaagt Aynur erin zich volledig los te weken van haar echtgenoot en haar kinderen een goede opvoeding te geven. Ze schoolt zich om en krijgt een vaste aanstelling in het AMC ziekenhuis. Het lukt haar zelfs een huis te kopen wat voor haar de ultieme vorm van zelfstandigheid betekent.

Vrijheid
Citaat: ‘Mijn hele leven heb ik ervoor gestreden om vrij te zijn en later geen financiële zorgen te hebben. En het is me gelukt, zoals het me gelukt is je vader te overstijgen. Weet je dat hij dat heeft moeten toegeven, een paar maanden voor zijn vertrek? Hij zei met een bedrukt gezicht: “Je hebt een vast contract en krijgt straks een mooi pensioen, terwijl ik nauwelijks een kopje koffie kan bestellen in de stad. Het is je gelukt me voorbij te streven. Er is geen restje meer over van de oude Aynur. “’

Mijn moeders strijd – Murat Isik – Stichting CPNB – ISBN 9789059654709

Over de schrijver:
 Murat Işık (Izmir, 11 september 1977) is een Nederlandse schrijver en jurist. Naast bovengenoemd boekenweek essay in 2019, schreef hij de romans ‘Wees onzichtbaar’ (Libris Literatuur Prijs 2018, Boekhandelsprijs) en  ‘Verloren grond’ (Bronzen Uil, 2012). Op 15 mei 2011 werd Isik winnaar van de El Hizjra Literatuurprijs 2011 met zijn verhaal ‘De laatste reis.’ Op 30 juni 2007 werd hij winnaar van de verhalenwedstrijd van de Juni Kunstmaand met het verhaal ‘De purperen citroen.’ Voor de in juni 2008 verschenen verhalenbundel Fasten your seat belt!, schreef Isik het verhaal ‘De vlucht naar de dodentuin.’ Isik heeft Rechten gestudeerd aan de UvA én San Francisco State University. 

Ruud Verstraaten













De haat-liefdeverhouding van de Turken met Europa

Ik had er nog graag een uitgebreid stuk over willen schrijven; de intrigerende haat-liefdeverhouding van de Turken met Europa.
In het artikel over het Verdrag van Sèvres en het Sèvres-syndroom heb je kunnen lezen waar de anti-Europese – of beter gezegd antiwesterse – sentimenten vandaan komen. Maar ook de rol van Amerika ten tijde van de Koude Oorlog is op zijn zachtst gezegd dubieus te noemen en heeft geleid tot de aversie ten opzichte van het Westen. De dramatische 1-meiviering van 1977 is er een schrijnend voorbeeld van.
In de politiek wordt er handig op deze antiwesterse sentimenten ingespeeld; vijanden van Turkije bevinden zich overal, waakzaamheid en een sterke leider zijn onontbeerlijk voor de toekomst van de republiek.

John le Carré

Er is echter nog een punt waar veel Turken moeite mee hebben; de Westerse arrogantie. Jaren geleden zag ik een interview met de Britse auteur John le Carré. In dat interview zei hij onder andere: ‘Amerikanen menen echt dat mensen overal ter wereld net zo willen leven als zij. Ze denken dat iedereen net zo wil zijn als zij.’
Ik denk dat dit niet alleen voor de Amerikanen geldt. Het zit in ons allemaal. Diep in ons hart vinden we het heel moeilijk om te geloven dat anderen op hun eigen manier net zo gelukkig of misschien nog wel gelukkiger zijn dan wij. Het is heel verleidelijk om te denken dat als anderen onze manier van leven kenden en ons geluk daarin, dat zij dat ook voor zichzelf zouden willen. Dit heeft te maken met het feit dat wij ons eigen geluk hoger waarderen dan dat van een ander. Je denkt misschien dat dit niet voor jou geldt, maar denk eens na: is er iemand op de wereld met wie je zou willen ruilen? Uit onderzoek is gebleken dat we ons eigen geluk – én onze eigen ellende – verkiezen boven dat van een ander. Althans, als je gezond van geest bent.

Zendingsdrang

Wij westerlingen menen dat ons geluk is gebaseerd op de omstandigheden waar wij in leven, zoals vrijheid, een bepaalde mate van luxe en comfort, een zeker opleidingsniveau, financiële zekerheid, enz. En als sociale wezens willen we anderen laten meedelen in ons geluk, sterker nog, we willen anderen – vooral diegenen die het in onze ogen beduidend minder goed hebben – graag helpen om ook onze levensstandaard en leefstijl te bereiken.
Het is hetzelfde mechanisme waaruit ook de zendingsdrang voortkomt. En zendingsdrang… roept doorgaans irritatie en afweer op. We zouden het zelf wellicht niet willen betitelen als arrogantie, maar zo kan het wel degelijk overkomen.
Het gros van de Turken zit niet te wachten op een Europese leefstijl waar weinig ruimte is voor traditionele waarden en normen. Waar vrijheid je voor moeilijke keuzes en verantwoordelijkheden stelt. Waar individualiteit leidt tot egocentrisme en eenzaamheid.

De aantrekkingskracht van Europa

En toch. Als je weleens naar de Turkse televisie kijkt en de reclames ziet, is het je wellicht opgevallen dat in veel van die reclames Europees ogende gezinnen een rol spelen en artikelen worden aangeprezen als zijnde van Europese kwaliteit. En terwijl veel toeristen en in Turkije wonende buitenlanders vallen voor de charmes van de oorspronkelijke, ongecompliceerde leefstijl, doen de Turken hun best zich van de modernste kant te tonen. Bovendien is voor bepaalde jongeren een Europees paspoort een document dat garanties biedt voor de toekomst.
De krachten van aantrekking en afstoting zullen nog wel een tijdje blijven werken.
Laten we hopen dat het gecompliceerde Turkije de kans krijgt een balans te vinden tussen vrijheid en traditie en tussen individueel geluk en de zorg voor de ander.

Ik verwacht dat het gaat lukken!

Klaske Kassenberg






En zo zijn we dan aan het einde gekomen van de laatste editie van Impressie Turkije. 

Bij dezen wil ik alle lezers hartelijk danken voor hun reacties en steunbetuigingen op Facebook of elders. Turkije is een boeiend land. Blijf ervan genieten!


Dank voor het lezen.

Klaske Kassenberg

Hoofdredacteur Impressie Turkije




Deze editie van Impressie Turkije is mede mogelijk gemaakt door
 

Klaske Kassenberg

In de zomer van 2005 kwam ik met twaalf kratten aan persoonlijke bezittingen naar Turkije, met als doel: schrijfster worden. In die opzet slaagde ik, ondertussen steeds meer in de ban rakend van het land waar ik nu woonde. 

Mijn drang te willen doorgronden en mijn talent te kunnen verwoorden, vormen een dynamische combinatie waarmee ik van Impressie Turkije een onderscheidend magazine wil maken. Een magazine dat blijft verrassen en boeien. Elke editie weer.

Een aanrader om te lezen?
Zegt het voort!

Meer lezen van Klaske Kassenberg?


Beloofd: in elk boek komt Turkije voor.
Met veel leesfragmenten op de website.



Nu met 20% actiekorting
Voer bij kortingsbon 'Impressie Turkije' in en de korting wordt automatisch verrekend.
Actie geldig tot en met 31 mei 2019


>